این چهار حرف لعنتی معنی اش در تمام دنیا یکیست . اما خانه برای هرکس یک معنی خاص دارد . پدرم همیشه می گفت: خانه جایی که آدم آرامش داره و وقتی اونجا نیست لحظه شماری می کنه تا برسه . اینساده ترین شکل یک خانه است ، خانه ای بی جان و ثابت . اما خیلی وقتها این خانهابعاد خاصی ندارد . می توان بعضی وقتها آن را جمع کنی و بگذاریش درون کوله ت وبروی . بروی جایی دور . مثلا پاییز تهران را بی خیال شوی و بروی شمال و برای خودتیک ویلای نقلی اجاره کنی و شب و روزت را آنجا ، تک و تنها بگذارنی . چهار زانوبنشینی وسط حال و چشم هایت را ببندی و بهصدای خانه گوش کنی . اولش صدای باد و بارون ، بعد کم کم صدای نفس کشیدن موریانه هاو بعدتر خاطراتت. آری بعضی وقتها تمام خاطرات میشود خانه ی تو . خاطراتی که تو باآنها زنده ای . آنوقت هرکجا که بروی آرامش خودت را داری . اما مشکل از جایی شروعمیشود که خانه ات بُعد جسمانی به خود میگیرد . خانه ای از جنس آدم . خانه ای ازجنس آغوش یک انسان . گرم و آرامش بخش . خانه ای که حس دارد و تورا در آغوش میگیرد. خانه ای که کنارت خیابان ها را قدم میزند . خانه ای که نفس میکشد ، می خندد ،قهر میکند و خودش را لوس میکند . خانه ای که تا تورا در آغوش میگرد ، دیگر "تو"یی وجود ندارد و در او حل میشودی . اگر این مدل خانه نباشد ، دو مدل قبلیکاملا بی معنی ست . وقتی "او " یی نباشد که سه تارت را برداری و برایشبزنی و زمزمه " تمامی دین م به دنیای فانی / شراره ی عشقی که زندگانی / بهیاد یاری خوشا قطره اشکی / به سوز عشقی خوشا زندگانی " دیگر داشتن خانه ای بزرگ و مجلل به چه دردت میخورد ؟ . خانه که هیچ ، تمام دنیا برایت زندان است . این نوع ، مهمترین قسمت زندگیهرکس است . خانه ای که تورا در خود حل میکند .
+ برای کسانی که کتاب " خاطرات پراکنده " را خواندن ، کتاب " دو دنیا " به شدت پیشنهاد میشود
برچسب:
نویسنده: آرمین آرامفر
تاريخ: دوشنبه
20 آبان
1392 ساعت: 0:36
