کله سحر ساعت 5 و 6 صبح بود كه یکدفعه از بيرون اتاق سر و صداي آهنگهاي هندي مارو از خواب پروند. نگو برخي فرقه هاي هندو مثل مسلمونها عبادت صبحگاهي دارن و بهاين خاطر نامردي نكرده بودن و با صداي بلند موسيقي رو كه جزء لاينفك مراسمعباديشونه از بلندگوهاشون پخش مي كردن! با اينکه از خواب پریدیم اما راستش از بسخسته بوديم ناي تكون خوردن نداشتيم و تا همون حوالي 7/5 تو جامون باقيمونديم!
از اونجا كه قرار بود ليدر ساعت 9 بياد دنبالمون براي صرف يه صبحونه عالي وقتكافي داشتيم. خوشبختانه تنوع صبحونه هتل بسيار زياد بود و يجورايي مارو سورپرايزكرد اما چون حجم مطالب روز دوم سفر خيلي زياده شايد بهتر باشه با اجازه دوستان شرحمفصل صبحونه و ساير غذاهاي هندي رو به روز سوم سفرمون موكول كنيم!
اگه با تور سفر می کنید هیچی بالاتر از اون نیست که همسفراتون وقت شناس باشنکه خوشبختانه مال ما بودن و تقريبا همشون سر ساعت تو لابي حضور داشتن و با اضافهشدن احسن رضا با ميني اتوبوس توريستي كه بعدا فهميديم قراره تا آخرين روز سفر مارو همراهي كنه به سمت هتل 5ستاره راديسون بلو برای سوار كردن ساير همسفرامون راهافتاديم. خوشبختانه اونا هم وقت شناس بودن و دقايقي بعد همگي با هم در مسير گشتروزانه دهلي كه در واقع آفر مجاني تور بود راه افتاديم.
احسن رضا اول كار سعي كرد تا با پرسش از تك تك مسافرها درخصوص اينكهديروز عصر رو چيكار كردن سر صحبت رو باز كنه! اما وقتي به ما رسيد و به ناچار ماهم پاسخ داديم كه معبد آكشارداهام رو ديديم به يكباره جا خورد!!! تو اين حينمسافرهاي ديگه هم يجورايي هاج و واج مونده بودن كه چجوري ما تو اين فرصت كم ودرحاليكه هنوز با ظاهر يكم ترسناك هند آشنا نشديم اينطور بي پروا برنامه گشت روآغاز كرديم. از اون بدتر با شنيدن هزينه كمتر از 3 دلاري اين بازديد در مقایسه با30 دلاری که تو لیست تور بود بيشتر جا خوردن!
در اين هنگام كه احسن رضا ديگه ديد اوضاع داره زيادي خراب ميشه از همه خواستتا پول هاي تور كل هفته رو يکجا بدن و با اين آپشن كه كل برنامه هاي اجباري(یا همون گشت رايگان) و گشتهاي اختياري تور براي يك هفته حدود 110 دلار ميشهكه اگه كسي الان پول بده باهاش 100 دلار حساب مي كنيم يجورايي بازار گرمي كرد.هرچند بعد وقتي ما پيش خودمون حساب كرديم كل هزينه ها با نرخ روپيه واقعي حدود 104دلار مي شد!
با اين حال بايد از انصاف خارج نشيم كه بعد وقتي نوبت ما شد گفت كه شما ميتونيد خودتون مستقلا هرجا كه رسيديم بليط بخريد و اجباري نيست كه پكيج به ظاهراجباري رو پرداخت كنيد!
دقايقي بعد پس از تحمل ترافيك نه چندان سبك دهلي و توضيحات ليدر كه داشت درمورد تقسيم بندي به منطقه دهلي نو و دهلي قديم و ... توضیح میداد به محل بازديد اولين بخش توركه همون مقبره گاندي بود رسيديم. باغي بزرگ و زيبا در وسط شهری پرترافيك و شلوغ كهآرامشش در مقایسه با استانداردهای پر سر وصدای دهلی آدمو مبهوت مي كنه!
در بدو ورود، توجه مردم و شايدم دولت به نگهداري خوب مجموعه و گروهي از زنانكه داشتن به گل و گياه مي رسيدن برامون جالب بود و بعد هم دسته دسته دانش آموزهاييونيفرم پوشي كه با صف هاي منظم وارد محوطه باغ و بعد بخش نمادين يادبود رهبر فقيدهند مهاتما گاندي مي شن.
منظره ورود اين دانش آموزان و خوش و بش كردنشون با توريست ها خودش نمادی ازفرهنگ باز و و مهمانپذيري مردم دوست داشتني هند هست.
براي ورود به محل يادبود اصلي كه خاكستر گاندي هم همونجا نگهداري ميشه بايدكفشها رو كند و روي نوارهاي سبزرنگي به مسافت حدود 100 متر پابرهنه راه رفت.جلوي بناي يادبود كه متشكل از سکوی چهار گوش سادهای از مرمر سیاه هست، جمعيت زيادي از توريست هاي خارجي با فيگورهاي مختلف مشغول عكس گرفتن بودن. بویانواع عود هندی در هوا استشمام می شد.
درهنگام خروج با تعجب كفش داري ازمون پول خواست كه البته احسن رضا هم نميدونيم از بدجنسيش بود یا نه موضوع رو تائيد كرد و گفت آره یه 50-60 روپیه بهشبدین!!! به هر حال ما هم 10 روپيه داديم تا يارودلش خوش باشه!
بعد از مقبره گاندي طبق برنامه مي بايست به ديدن مسجد جامع و ردفورت مي رفتيم.البته ليدر از همون ابتدا گفت كه منظور از ديدن ردفورت همونجا از داخل اتوبوسه كهيكم ما جا خورديم!
حتی خيلي هم تلاش كرد كه برنامه مسجد جامع رو بي خيال شيم اماما و اغلب مسافرها سمج تر از اون بودیم که زيربار بریم! هرچند بعد وقتي بهجلوي ردفورت كه يجورايي ورودي خيابون مسجد جامع رسيديم با نشون دادن ترافيك واينكه مسجد جامع چيزي نداره و فقط یه مسجد كوچيكيه و ... گفت خیلی ترافیک سنگینه وبايد قيدش رو بزنيم و ...! چاره ای نبود! ماهم به ناچار به همراه بقيه مسافرهاتسليم شديم و اتوبوس به سمت مقصد بعدي حركت كرد. هرچند در روز آخر سفر به طورمفصل اين دو جا رو بازديد كرديم كه انشالله در آينده شرح اين مشاهداتمونو همخواهيم نوشت.
تو این حین ما كه هنوز از حرفهاي احسن رضا راجع به مسجد جامع دهلي قانع نشدهبوديم به سراغ نقشه ها و ياداشتهامون رفتيم. تو نقشه اصلي جمله اي رو پيدا كرديمكه در وصف مسجد جامع نوشته بود که بزرگترين مسجد كل هندوستان و يكي از اصلي ترين نقاطديدني هند به شمار مي ياد و ...! اين شد كه شروع كرديم به غرولند و موضوع رو بازوج ميانسالي كه پشت سرمون بودن درميون گذاشتيم. نگو طرف كه آدم حسابي بود و رئيسدپارتمان حقوق (!) يكي از دانشگاههاي معتبر اروپا، بهش برخورد و سريع ليدر روصدا كرد كه اونجا بياد و بهش گفت برخلاف گفته شما اصلا اين مسجد كوچك نيست و ... واينكه ما اصلا براي ديدن اين جور جاها اومديم هند!!! ما هم پشتش رو گرفتيم و يكمپياز داغش رو زياد كرديم و اينجا بود كه احسن رضا كم آورد و اعتراف كرد كه نهمنظورش اين نبوده كه مسجد جامع قشنگ نيست و ... . بعد هم براي اينكه موضوع روجبران كنه گفت كه درعوض شما رو برای دیدن يكي ديگه از ديدني هاي خاص شهر دهلي كه معبد قشنگيهو تو برنامه تورها نيست مي برم! اين شد كه ما هم رضايت داديم و فعلا كوتاه اومديم!
مقصد بعدي ما دروازه هند بود. با ورود به محوطه ميدان يا دروازه هند وترك اتوبوس اين بار فرصت خوبي براي مسافرها بود كه با عكس و فيلم در فيگورهايمختلف خودشونو سرگرم كنند. اينجا هم خوشبختانه از وروديه خبري نبود و مجاني مي شدهمه محوطه رو بازديد كرد كه تشكيل شده بود از بنايي طاق دار كه يجورايي شبيه مقبرهحافظ در اشلي به مراتب پايينتر بود.
و كمي اونطرف تر بناي اصلي دروازه هنده كه يجورايي آدم ياد طاق نصرت پاريس درمدخل خيابون شانزليزه البته بازم در اشلي بسيار كوچيكتر مي اندازه.
دورتادور بنا با زنجير محصور شده بود و به شدت حفاظت مي شد و البته جلوش هم باگل و تزئينات رنگي زينت داده شده بود. اونجور كه مي گن این بنا كه 42 متر ارتفاعداره، توسط معمار انگلیسی برای يادبود ۹۰ هزار سرباز هندی که در جنگ جهانی اول کشته شدهاند در سال ۱۹۳۱ ساخته شده. نام این سربازان بر دیوارهای اینبنا حک شدهاست. هرچند ما كه نشمرديم اما بعيده 90 هزار تا اسم اونجا جا بشه!
در این مکان با مفهوم سريش شدن دستفروش هاي هندي براي اولين بار آشناشديم. از همون لحظه ترك اتوبوس به صورت دست جمعي آدمو احاطه مي كنن و با خواهشتمنا مي خوان جنس هاي بنجلشونو غالب كنن. شگردهاي خاصي هم دارن براي مثال برايبافتن دستبندي با نام دلخواه شما اولش مبلغ ناچيز 2 روپيه (حدود 160 تومان) روپيشنهاد مي كنن اما بعد كه كارشون تموم شد مي گن كه نه منظورشون هر حرف 2 روپيهبوده و در نتيجه 20 تا 30 روپيه درخواست مي كنن. از اون بدتر زناي كولي هستن كه بدونتوجه به ممانعت شما تو يه چشم بهم زدن رو دست خانومها حنا مي ذارن و ...!
مقصد بعدي تورمون بازديد از محوطه كاخ رياست جمهوري و پارلمان هند بود. هرچندبازم منظورشون از بازديد فقط دور زدن تو محوطه اصلي با اتوبوس بود چون می گفتامكان پارك ماشين وجود نداره!
این مجموعه، بخش اصلی از معماری انگلیسی دهلینو است. کاخ ریاست جمهوری دارایتالارهای بزرگ و اتاق هاي متعدد است. باغ زیبا و معروف مغول گاردن در انتهای غربیمحوطه این کاخ قرار دارد که سالی یک ماه، براي بازدید عموم باز است. (هرچند ما كهنديديمش!)
معماري اين منطقه دهلي كه كار انگليس ها بود تفاوت زيادي با بخش هاي ديگه شهرداشت و از اونجا كه بيشتر محل سكونت ديپلمات ها و سياستمدارهاي شهر بود، بافتيزيبا با خيابون هاي منظم و ويلاهايي خوش ساخت رو داشت. نكته ديگه اي كه برامونجالب بود تابلوهاي راهنماي خيابون هاي مركز شهر دهلي با نگارش 4 زبان بود كه خدارو شكر يكيش همون اردو با الفباي فارسي بود كه در نتيجه عملا كار هموطناي فارسيزبونمونو راحت كرده بودن!
ساعتي بعد با گذر از مناطق مركزي شهر به سمت جنوب شهر دهلي رفتيم كه بنايمعروف قطب منار رو در دل خودش جا داده بود. اين بخش از شهر كه تا مركز فاصله نسبتازيادي داره با مترو هم قابل دسترسي هست. در بدو ورود كه خيابون جلوش يكم شلوغ وباريك بود احسن رضا به ما دو تا اشاره كرد كه خودتون بليط بخريد و اين شد كه ماپرداخت نفري 250 روپيه دقيقا مبلغي معادل اون چيزي كه در جدول تور قيد شده بود بههمراه بقيه وارد محوطه اصلي شديم.
در همون ابتدا احسن رضا با جمع كردن همسفرامون از گذشته پر ماجراي اين مناربلند 72.5 متري كه بلندترين بناي شهر هم محسوب ميشه و 399 پله داره سخن راند واينكه سلطان محمود غزنوي هم هنگام فتح هند به بناي يادبود حاكم هندي، که یه منار فلزی بود، احترام گذاشتو اونو خراب نكرد.
در واقع اين بناي 5طبقه كه مي گن از منار جام افغانستان اقتباس شده بلندترینبنای آجری دنیاست. این بنا در کنار مسجد قوةالاسلام در قرن دوازده میلادی توسط قطب الدین ایبک بر روی خرابههای معابد مربوط به آئین جینیسم ساخته شده است. ازويژگي هاي این مسجد وجود همون ستون مرموز از فلزی ناشناخته در صحن اصلی است كه ازآلیاژی خاص ساخته شده که زنگ نمیزند و رنگ هم عوض نمیکند. جالب اينكه برخي ازعوام مردم با حلقه کردن دستشون از پشت به دور این ستون اون رو خوش یمن میدونند.
بطوركلي محدوده قطب منار تشكيل شده از محوطه بزرگي از بناهاي نيمه ويرانكه حكايت از بخشی از تاريخ مصور هند داره. البته بسياري از بخش ها ويران شده و ازستون ها و طاق ها چيز زيادي به يادگار نمونده. منظره تجمع كفترها و پروازدستجمعيشون دركنار سنجاب هاي كوچك و زيبايي كه تو محوطه مي چرخند از مهمترين نكاتجالب اونجا به حساب مي ياد.
بعد از بازديد درحاليكه ساعت حدود 2 ظهر بود اما همه همسفرهاي تور درمقابلپرسش احسن رضا براي صرف نهار پاسخ منفي دادن. البته تعجبي هم نداشت چون با اونصبحونه هاي پر و پيمون حالا حالا ها ديگه نمي شد نهار خورد!
از اينجا بود كه حالا نوبت وعده احسن رضا و بازديد از معبد زيبا فرا رسيدهبود. اما احسن رضا كه ديگه تو اين فرصت با مديران آژانس هم هماهنگي كرده بود اولاز همه خواهش كرد كه تو رو خدا به مسافرهاي تورهاي ايروني و خصوصا مسافرهاي اتوبوسهاي ديگه شركت نگيد كه ما رو اين معبد بردن چون براش مشكل ايجاد ميشه و ما هم براياحترام به قولي كه به اون داديم تا پايان هيچ اسمي از نام معبدي كه ما رو برد نميبريم! لطفا شما هم زیاد کنجکاوی نکنید!!!
در طول مسير با يك پديده جديد و يا بهتر بگيم حركات اكروباتيك بچه هاي كوچيك 5يا 6 ساله در بيرون اتوبوس و درست در زمانيكه ماشين تو ترافيك معطل مي شد مواجهشديم. حركاتي بسيار پيچيده نظير سيرك بازهاي حرفه اي مثل پرش ها و چرخشهاي معلقدرفضا، ردكردن بدن از دستهای حلقه شده و .... تو اين حين اونا عاجزانه درخواستپول مي كردن اما راستش چون ماشين پنجره نداشت مي بايست پول رو از طريق رانندهبهشون مي داديم كه اين طبيعتا خيلي به مذاق راننده ها خوش نمي اومد!
با رسيدن به معبد و درحاليكه مي بايست از يك گيت بازرسي امنيتي هم عبور ميكرديم وارد محوطه باغ اصلي شديم. در باغ هم توريست هاي خارجي از همه جاي دنيا بهچشم مي اومدن و بعد از طي مسافتي كمتر از 200 متر در هنگام ورود به بناي اصلي ميبايست بدون كفش و پابرهنه وارد شيم. قدمت اين بنا به حدود 30 سال برمي گرده و دربخش داخلي اون عملا امكان عكس گرفتن فراهم نبود. وقتی وارد بنا میشدی هنگام ورودبهتون تذکر میدادن که سکوت و آرامش داخل معبد رو حفظ کنید برای همین داخل معبد فقطصدای زمزمه های آروم بازدید کننده ها شنیده میشد.
به هر حال چون به احسن رضا قول داديم اخلاقاً نمي تونيم هيچ اسمي از اين بنايا معبد ببريم كه به همين خاطر عذر ما رو صميمانه بپذيريد!!!
درحاليكه ساعت حدود 4 عصر بود ديگه حالا عملاً برنامه هاي تور به پايان رسيدهبود و اين شد كه مي بايست براي خوردن نهار مجاني تور از رستوران هاي زنجيره اي مكدونالد اقدام مي كرديم. خوبي رستوران هاي مك دونالد هند اينه كه هم براي خارجيهايي كه از خوردن سبزیجات با ادويه هاي تند خسته شدن امكان خوردن ساندويچمرغ يا ماهي رو فراهم مي كنه و هم مسلمونهايي كه اساسا به غذاي حلال حساسن ميتونن غذاي مورد علاقشونو كه از جنس گياه خوارانه اونجا پيدا كنن. هرچند همونطور كهقبلا گفتيم به نسبت قيمتها خيلي ارزون نيستن و براي يه ساندويچ كوچك با سيب زمينيو نوشابه بايد حدود 150 روپيه يا حدود 3 دلار پرداخت كنيد تازه زیاد هم سیر نشید!هرچند وقتی تو هند وعده غذایی آدمهای تو کوچه و بازار رو میبینید از این همه شکموبودن خودتون شرمنده میشید!
دور و بر رستوران بازارچه كوچكي بود كه ما هم از فرصت استفاده كرده ودوري اونجا زديم. از اون مهمتر صرافي درب و داغوني هم وجود داشت كه با نرخ 52.7برامون 100 دلار چنج كرد كه دیگه نگران بي پولي نباشيم.
تو اين فرصت برخي از همسفرامون مخ ليدر رو كار گرفتن و راضيش كردن تو مسيربرگشت يكسر به مقبره همايون هم بزنيم كه ديگه تو دهلي آرزو به دل نموندهباشيم. اونم قبول كرد و خوشبختانه توقفي كوتاه هم اونجا داشتيم. هرچند چون ساعت 5بود ديگه عملا در مرحله تعطيلي قرار داشت و ارزش نداشت نفري 250 روپيه (حدود 20هزارتومان) براي ديدن اين بنا هزينه كنيم.
داستان اين آقاي همايون هم جالبه چون كه حدود 500 سال پيش پس از اونكه پانزدهسال در دربار ایران پناهنده بود به کمک شاه طهماسب اول تاج و تخت خود را پس مي گيره اما چند ماه بعد به طور ناگهانی و براثر سقوط از پلههای کتابخانهاش فوت کرد. این آرامگاه با شکوه به دستور همسر وی حمیده بانوبیگم که در ایران با معماری ایرانی آشنا شده بود ساخته شد.
غروب پس از تحمل ترافيك دهلي در حاليكه هوا رو به تاريكي مي رفت جلوي فروشگاهنزديك هتل كه با نام پاسیفيك شناخته مي شد پياده شديم و اين بار هم پس از گذر ازگيت بازرسي فلزياب كه تو همه جاي هند خيلي طبيعيه وارد اونجا شديم. اما راستش توطبقات مختلف خيلي چيز زيادي پيدا نكرديم و همه چيز حداقل 20 تا 40 درصد گرونتر ازتهران بود. فقط خوشبختانه تو فروشگاه اپل از فرصت استفاده كرده و چون اينترنت هتلبراي هر ساعت 300 روپيه (24 هزارتومان) هزينه داشت، اونجا مجاني به بهانه تست تبلتاشونيكم با اينترنت كار كرديم. هرچند آخرش تابلو شد و متصدي فروش خيلي محترمانه بهمونتذكر داد!
شب وقتي جلوي هتل رسيديم ديديم اي دل غافل چه نشسته ايم و كجا بي خود معطلشديم كه همه چي همونجاست! حسابشو كنيد بساط شنبه بازار با وجود صدها دست فروشي كهگوشه خيابون و در پياده رو ها زير چادر يا فضاهاي موقت بازار راه انداختنبهترين جا براي ديدن زندگي واقعي مردم هند بود.
هرچي كه تصورش رو بكنيد مي شد پيدا كرد از ادويه هاي رنگارنگ تا برنج و ظروفپلاستيكي. حتي پارچه فروشي ها با ساري هاي رنگارنگشون هم حضور فعال داشتن!
از اون جالبتر چرخ هايي بود كه سيني هاي حاوي شيريني تر رو همونطوريبدون يخچال و با داد و فرياد مي فروختن! بچه ها هم دورش جمع می شدن و با علاقه به شیرینیها نگاه می کردن!
تو اين حين ما هم علي رغم خستگي يكي دو ساعتي چرخيديم و البته آخر كار چند تاموز كوچيك رنگ و رو رفته اما خوشمزه به قيمت 10 روپيه (800 تومان) خريديم و به هتلبرگشتيم تا با استراحت براي فردا و سفر به شهر زيباي آگرا آماده بشيم.
ادامه دارد ...
برچسب:
نویسنده: آرمین آرامفر