شروع دوباره

سلام دوستان.

خیلی ازتون ممنونم که چراغ اینجا رو روشن نگه داشتید. در یکی دو ماه اخیر درگیر ورق خوردن برگهای سرنوشتم بودم. با پزشکی قانونی خداحافظی کردم و زندگی دانشجویی جدیدی رو شروع کردم. الان که فکر میکنم میبینم واقعن نیاز به این تحول داشتم چون دیگه از یکنواختی کار در پزشکی قانونی خسته شده بودم و هیجانی برام نداشت. یه جور روزمره گی که ازش متنفرم. اما حالا دارم یه فضای جدید رو تجربه میکنم٬ سروکله زدن با بیمارها و اساتید٬ کل کل کردن با رزیدنتهای سال بالایی بخصوص از نوع خانمش تا کم نیاریم جلوشون٬ به کتابخونه رفتن و لابلای کتابهای تکست چرخ زدن.

یه چیزی رو اما خیلی زود فهمیدم. اینکه اینجا بندرت کسی میاد که قصد گول زدن مارو داشته باشه. برخلاف جایی که من چند سال کار میکردم. اما زاویه ی دید من به همه مثل سابق بود تا اینکه فهمیدم اینجا باید بعنوان یه "درمانگر" با بیمارها برخورد کنم. حتا اگه قصد فریب دادن منو داشته باشن. راستشو بخواین هنوز نتونستم از اون فضای پلیسی بطور کامل خودمو خلاص کنم اما دارم سعی خودمو میکنم. جالبه که بدونید بقیه رزیدنتها دوست دارن از تجربه ی من در مواجهه با افراد استفاده کنن و متوجه بشن که ممکنه هر کسی با ادعایی که مطرح میکنه دنبال چه منفعتی باشه. گاهی اوقات اینکارو میکنم و فکر کنم اگه همینجور پیش بره فضای اطلاعاتی امنیتی بر این مرکز درمانی حاکم میشه و حالا بیا درستش کن.

اما چیز مهمتری که قصد دارم بگم اینکه اینجا هم اتفاقات جالبی میافته که شاید ارزش بیان کردن داشته باشه. پس اجازه بدید مثل گذشته براتون بنویسم و امیدوارم نکات مفیدی رو هم بتونم منتقل کنم. در ماه های اول بیشتر اوقات خودمون رو در بیمارستان میگذرونیم. اگه دقیقتر بگم حدود هفتاد درصد وقتمون اینجاییم. وقتی هم که به منزل میرم در شوک بسر میبرم. پس اگه قراره چیزی بنویسم باید در حین کشیک باشه. اما شبکه ی اینترنت بیمارستان با حضور پربرکت ما قظع شده. دوستان قول دادن تا هفته ی دیگه مشکل مرتفع بشه و امیدوارم مرتفع تر نشه. در اینصورت دوباره میتونیم تجربیات خودمونو ردوبدل کنیم.