می خندیدم توی دلم
به روسری رمضان عمه ات!
به این که عمه ات ماه رمضان سحر تا افطار روسری روی سرش بگذارد که روزه اش باطل نشود
بعد از اذان برایش همه چیز تمام بشود و روسری اش را کنار بگذارد چون دلیلی دیگر برای داشتنش ندارد!
.
.
قرار بود عادت کنیم
قرار بود یک ماه برای همه ی سال عادت کنیم
که اگر سحر تا افطار حواسمان را می دهیم دروغ نگوییم عادت کنیم که بقیه ی روز ها هم دروغ نگوییم
قرار بود عادت کنیم که یاد سفره های خالی فقرا باشیم
قرار بود عادت کنیم یک ماه برای همه ی سال بیشتر حواسمان به خدا باشد به دینمان
یک ماه که هیچ
ما سحر تا افطار را هم یادمان می رود
که قراری داشتیم!
.
روسری رمضان عمه ات قرار بود خیلی چیزها را یادش بیاورد اما فقط انگار تا افطار حواسش هست که یادش باشد!
.................................................................................................................................
چیزهای کوچک:
به خدا اعتماد کن!
پ.ن.: بالاخره منم بعد از مدت ها به این نتیجه رسیدم که دوست دارم ببینم چند نفر می آیند به وبلاگم و می روند !
برای آن ها که خاموشند و بی صدا...
برچسب:
نویسنده: آرمین آرامفر