103ـ امید به خدا هم تمرین می خواهد

بازاریها و کسبه قدیم رسم خوبی داشتند؛ وقتی دربمغازه خود را صبح اول صبح باز می کردند، می گفتند: «الهی به امید تو». و البته خدارا شکر که این ذکر زیبا و پر معنی هنوز هم آشناست و کم و بیش رایج است.

البته گفتنش ساده است، آن چه مهم است، تحققچنین امیدی در دل و جان انسان است که هیچ کار ساده ای نیست. آسان نیست که انسانهمه امکانات و دارایی ها و قدرت و توان و روابط و موقعیت و دوستان خود را نادیدهبگیرد و به خدا بگوید، خدایا همه اینها کشک است، ریز می بینم همه را و پشیزی بهآنها امید ندارم و تنها امیدم به توست… واقعا مرد می خواهد این کار.

همه جا از امید به خدا سخن می گویند و سرِ هرکوی و بازاری می توان این ذکر را شنید، اما مانند ایمان و تقوی آموزش و تمرین میخواهد. و گر نه نوسان نبض و ضربان قلب ما این همه با نمودار قیمت ارز و دولار،هماهنگ نمی شد. اگر روزی دست خداست، و امید ما به اوست، خدا اخلاق و رفتاری ثابتدارد و از رزاقیتش استعفا نمی دهد. پس چه جای نگرانی است دیگر؛ گیرم همه چیز گرانشود. این مشکل خداست که باید آب و نان بندگانش را با قیمت روز تأمین کند. نان آوراوست نه من و بابایم…

امید به خدا تمرین می خواهد و شاید بتوان اینگونه تمرینش کرد، راه بدکی نیست و به امتحانش می ارزد. و آن این که بیاییم دامنهامیدهای خود به خدا را گسترش دهیم. هیچ جالب نیست که امیدهای ما به خدا به همین روزمرگیهای زندگی خلاصه شود؟ حتما خداوند چنین سؤالی خواهد پرسید که خوب بنده ی من! تو درچه چیزی به من امید داری؟! در این که روزیxadات را برسانم، مشکلت را حل کنم، قرضت راادا کنم، بیماری ات را درمان کنم… خوب دیگر چه؟!

و این جاست که انسان باید حسابی زبان بریزد وحرف برای گفتن داشته باشد. امیدهای هر انسانی به خدا به اندازه میزان معرفت و درکیاست که از مهربانی و قدرت خداوند دارد. پس بی گمان کسانی که مهربانی و قدرت خدا رابیشتر باور کرده اند، حرف بیشتری برای گفتن دارند. و البته این هم تمرین می خواهد…

بعد از نماز صبح وقت خوبی است که انسان بنشیندو امیدهایش را برای خدا بشمارد. ابتدا می توانیم از امیدهایی سخن بگوییم که هیچ مشکلیسر راهش نمی بینیم؛ بگوییم خدایا به تو امید دارم که سلامتی امروزم را تأمین کنی،صبحانه و ناهار و شام من و خانواده ام را روزیمان کنی، مرا به سلامت به مقصدمبرسانی… . مرور کردن این امیدها و درخواست این خواسته ها از خداوند، خود، تمرینیعملی برای تقویت امید به خداست. سپس می توان به قدرت خدا و مهربانی او توجه کرد وسطح امید به او را بالا برد. خوب است بنشینیم و ایده آلانه فکر کنیم که از روزی وسلامتی و اینها گذشته، چه امیدهای دیگری می توانیم به خدا داشته باشیم.

می توان این امیدها را هم اضافه کرد و با خدایمقتدر و مهربان در میان گذاشت. مثلا بگوییم: خدایا به تو امید دارم که امروز توفیقمدهی و مشکلی از مشکلات یکی از یاران امام زمان را به وسیله من برطرف سازی. به توامید دارم که امروز یکی از بندگانت را به وسیله من هدایت کنی، به تو امیدوارم کهامروز، اتفاقی برایم مقدر کنی که نقطه عطف زندگی من شود و از امروز بندگی و عبادتمرنگ و بوی دیگری پیدا کند. خدایا به تو امیدوارم که امروز مرا با دوست خوبی آشنا کنیتا به مدد و کمک و راهنمایی او قله های معرفت و فضیلت را فتح کنم و خدایا تو میتوانی از هر چیز کوچکی آثار بزرگی ظاهر سازی، پس می توانی دل امام زمان را بهوسیله من کوچک نیز شاد کنی…

و البته یادآوری این حقیقت نغز و عجیب همضروری است که فاصله چندانی میان زندگی واقعی ما انسانها، با امیدهایی که به خداداریم، نیست.