با چندتا از بچه های خوب دبیرستانی، در بوستان محلمان روی چمن نشسته بودیم و گپ می زدیم که یکیشاناین سؤال را پرسید.
گفت: چرا موسیقی حرام است؟البته موسیقی حرام منظورش بود.
شاید انتظار داشت بگویم،موسیقی چنان اعصاب آدم را به هم می ریزد که به مرزهای جنون می رساندش… و البته اگراین را می گفتم، بلا فاصله می گفت: حالا اگر آنقدرها هم موسیقی گوش ندادیم وکارمان به آنجاها نکشید، چطور؟!
و اگر به او می گفتم،موسیقی، ضربان قلب انسان را ناهماهنگ می کند و ممکن است، تا حد سکته و مرگ گرفتارتسازد، پاسخ می داد: حالا اگر این ترانه های ملایم و عاشقانه ای را که حرام میدانید، گوش دهیم، چنین پیامدهایی دارد؟! پس چرا این همه گوش می دهند و هیچ اتفاقیبرایشان نمی افتد؟!…
از سر ناچاری به او گفتم: موسیقیآنقدر حواست را پرت می کند که دیگر دلت برای امام زمانت تنگ نخواهد شد. حال گیرم نه سکته کنی و نه دیوانه شوی...
برچسب:
نویسنده: آرمین آرامفر